“Gerçeklik algısı”nı tanımlarken Platon’un “Mağara Alegorisi”neden yararlanırız. “Platon, gerçekliği bir mağarada duvara zincirlenmiş insanların arkasındaki ateşin yansıttığı gölgeler olarak tanımlar; insanlar sadece gölgeleri görür ve bunları gerçek sanırlar. Dışarıdaki ışığı (hakikati) görmezler”
Kibir ve ölümcül gururu bir kenara bırakırsak yaşamakta olduğumuzun tam da bu olduğunu görürüz. Siyasal tarihimizi özeti şudur: “Gerçeklik algımızı” yitirdik. Yaşadığımız “Güç zehirlenmesi” hayatı ve olayları doğru anlama yetimizi köreltiyor. Bizleri hakikatten koparan, sapmalara yol açan şey “algı yitimi”nden başka bir şey değil… “Güç zehirlenmesi” yaşadıkça algılarımız zayıflayarak makas değiştiriyor.
Uzun süreli “yönetici” kimliğinin yarattığı hiyerarşi ve güç bağımlılığı, içimizdeki yetki ve otorite istencini kışkırtarak normalleştiriyor. Giydiğimiz “dokunulmazlık” zırhı politik ahlaki savrulmalarımızı sıklaştırıyor.
“Hubris sendromu” da denen bu paranoyal musibet, toplumda “kabul” ve karşılık görmemizi engelliyor. Bireysel (ya da) kurumsal anlamda uzun süre elimizde bulundurduğumuz “mutlak güç” ve gücün yarattığı alışkanlıklar her birimizin kontrol sistemini dağıtıyor.
Gerçek şu ki, bu döngüden kurtulamıyoruz. Siyasal elitin oturduğu konformist zemin ve onun sağladığı hiyerarşik avantajlar, her defasında bizleri bu döngüye geri atıyor.
“Erken iktidar hastalığı”nın yarattığı kurumsal tablo, farklı görüş ve eleştiriyi olgunlukla karşılama yerine; tahammülsüzlüğü besleyerek, otoriter varlığımızın kurbanı yapıyor.
Gerçeklik algımızı kaybettikçe kurumsal yozlaşma ve sapmalar artıyor. Sosyalitemiz, “evet efendimcilik”ten müteşekkil “Yankı odaları”na dönüşüyor. Sesimizi duymuyor ve kendi sesimizin sahibi olamıyoruz.
Tek çözüm “Mağara Alegorisi”nden çıkmak; gerçeklik algımızı geri kazanmaktır. Her birimiz “denetlenebilir” oldukça; yarım asra yakın yönetim alışkanlıklarımızı terk ettikçe; gölgeleri bırakıp gerçeği izledikçe dışarıdaki ışığı görebiliriz.
