Bugün, yüreklerimizde derin izler bırakan bir yılın ardından bir araya geliyoruz. 6 Şubat depremiyle sarsılan topraklarımızın altında yatan acıları anmak ve birlikte yeniden doğma umuduyla dolu bir yazı paylaşmak istiyorum. Geçen bir yıl, pek çoğumuzun yaşamını kökten değiştirdi. Kayıplarımızın ardından, yasın karanlık gölgesi hayatlarımıza düştü. Ancak, unutmamalıyız ki, her karanlık gecenin ardında bir aydınlık gün doğar.
Bugün, yüreklerimizin derinliklerinde hissettiğimiz acının ve kaybın yıl dönümü. Bir yıl önce yaşadığımız felaketin izleri hala taze, yüreklerimizdeki yara hala derin. Bu anlamlı günde, deprem bölgesinde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımızı rahmetle anıyor, onların ailelerine ve sevdiklerine baş sağlığı diliyorum. Onların kaybı, hepimizin ortak acısıdır. Bugün, bu zorlu yılın yıldönümünde, bir kez daha birbirimize destek olma ve dayanışma zamanı.
Bu zorlu yıl boyunca birçok zorluğa göğüs gerdik. Ancak, hatırlamamız gereken önemli bir gerçek var: hayat devam ediyor ve her an değerli. Geleceğe umutla bakmalı ve yeniden inşa sürecine odaklanmalıyız. Bu süreç sadece fiziksel yapıları değil, aynı zamanda içsel ruhlarımızı da kapsar.
Geçtiğimiz yıl boyunca birlikte yas tuttuk, birbirimize destek olduk ve birbirimizi iyileştirdik. Yas tutmamız ve halen tutuyor olmamız oldukça normal bir durum. Yasın beraberinde getirdiği duyguları yaşıyor olmamız oldukça doğal. Depremde insanlar ailelerini, sevdiklerini, geleceklerini kaybettiler. Yaşanmamışlıklarla dolu bir hayata mahkûm oldular.
Bahsettiğim gibi yas tutmamız oldukça doğal fakat bunu normal bir düzeyde tutabilmeliyiz. Yas sürecinin insanın hayatını tamamen ele geçirmesine izin vermemek önemlidir. Yas, duygusal dalgalanmalar ve iniş çıkışlarla dolu bir süreçtir. Her birimizi farklı şekillerde etkileyen yas süreci, çoğumuzun öfkeyle veya hüzünle başa çıkmasına neden olur. Acı, zaman içinde iyileşebilir, ancak kaybın izleri uzun süre kalabilir. Herkesin duygusal dayanıklılığı ve yası yaşama şekli farklıdır.
Depremzedelerle yaptığım görüşmelerde yakınlarının kayıplarını halen inkâr sürecinde olduklarını ve yas sürecini kabullenemediklerini sıklıkla görüyorum. Ancak unutmayın, acılarımızı kabullenmek ve yaşamak, duygusal yaralarımızı iyileştirmenin ilk adımıdır. Geçmişte kaybettiğimiz sevdiklerimize olan özlemimiz hiçbir zaman kaybolmayacak, ancak onların anılarını yaşatmak ve gelecek nesillere bırakmak, bu acıyı bir nebze hafifletebilir.
Düzenli egzersiz yapmak, sağlıklı beslenmek, yeterli uyku almak ve stresle başa çıkmak için rahatlama teknikleri uygulamak, travmayı atlatma sürecinde önemli bir rol oynar. Resim yapmak, müzik dinlemek, yazı yazmak gibi yaratıcı aktiviteler, duygusal ifadenize yardımcı olabilir ve iyileşme sürecinizi destekleyebilir.
Yasla birlikte depremzedelerde sıklıkla travma sonrası stres bozukluğunu da görüyoruz. Bu bozukluğa sahip bireyler, deprem anlarını rüyalarında tekrar yaşayabilirler ve bu durum uykusuzluğa yol açabilir. Travma sonrası stres bozukluğu, psikolojik ve fiziksel belirtilere neden olarak yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilir. Böyle bireyler normal aktivitelerinden kaçınabilir, sosyal izolasyon yaşayabilir ve küçük sorunlar karşısında daha fazla tahammülsüzlük gösterebilirler.
Bu duygusal zorluklar, umutsuzluk ve değersizlik hissine yol açabilir. Travma sonrası stres bozukluğunun tedavisi, bireyin ihtiyaçlarına uygun olarak bir psikolog veya terapist tarafından planlanır ve tedavi süreci belirtilerin şiddeti ve kişisel gereksinimlere göre değişiklik gösterebilir.
Hislerinizi ve duygularınızı birbirinizle paylaşmaktan çekinmeyin. Kendinize izin verin, duygularınıza yüzleşin ve onları anlamaya çalışın. Travma, zorlayıcı deneyimlerin etkisi altında kalmak anlamına gelir ve bu deneyimleri paylaşmak, duygusal yükleri hafifletmenin bir yoludur.
İçsel deneyimlerinizi ifade etmek, duygusal iyileşme sürecinizde önemli bir adımdır. Birbirinizle duygusal olarak bağlantı kurarak, destek ve anlayış bulabilir ve birlikte daha sağlam bir zemin oluşturabilirsiniz. Bunun için aileniz, arkadaşlarınız, komşularınız veya yerel destek grupları gibi toplumsal destek ağlarını kullanmalısınız.
Bugünü anarken sadece kayıplarımıza değil, aynı zamanda hayatta kalanlara olan minnettarlığımıza odaklanmak da önemlidir. Zorlu bir dönemde, birbirimize olan destek ve dayanışma ile ayakta kaldık. Toplum olarak bir araya geldiğimizde, dayanışmanın gücü en büyük kaynaklarımızdan biri haline geldi.
Deprem, sadece binaları değil, kalplerimizi de sarsmıştı ancak bu sarsıntılar, içimizdeki dayanıklılığı ve birbirimize olan güveni ortaya çıkardı. Hayatın kırılganlığını bir kez daha anlamamız, küçük mutluluklara ve birlikte geçirilen zamanın değerine daha fazla önem vermeye yönlendirdi bizi. Belki de geçen yılın bize öğrettiği en önemli şey, sevdiklerimize daha fazla değer vermek, onları sevgiyle kucaklamak ve hayatın kıymetini bilmek oldu.
Zihinsel ve duygusal yıkıma rağmen, birbirimize olan destekle güç bulduk. Birbirimizin güçlü olduğu yerlerde destek olabilir, zayıf olduğumuz anlarda birlikte güçlenebiliriz. Birbirimizin duygusal ihtiyaçlarına saygı göstermek ve anlamak, bu süreçte önemli bir adımdır. Herkesin duygusal tepkileri farklı olabilir, ancak birbirimize hoşgörüyle yaklaşmak ve destek olmak, toplum olarak daha güçlü bir bağ kurmamıza yardımcı olacaktır.
