Bir hekim olarak, bir baba olarak en çok düşündüğüm şey bu: Bizden sonrakiler bizden farklı olmalı, olmak zorunda değil mi?
Değişmeyen Tek Şey Değişimin Kendisidir…
Herakleitos 2500 yıl önce söylemiş…
Babam at arabası gördü, ben siyah beyaz televizyonu, kızım yapay zekayı konuşuyor…
Benim babam “Devlet Kapısı” derdi…
Benim kuşağım “Köşe Dönme”yi, “Benim Memurum İşini Bilir” sözünü anladı…
Kızımın kuşağı ise güvencesizliği normal sanıyor…
Değişime direnmek, zamanı durdurmaya çalışmaktır…
Gelişmek eşittir değişmektir…
Babam gibi kalırsam; kızıma yük olacağımı düşünürsem kızmayın bana…
Küresel Kapitalizm Yoğun Kriz İçinde Olduğundan, Yeni Nesiller De Bu İklimden Etkilenmektedir…
Babamın kuşağı üretip paylaşma umuduyla büyüdü…
Benim kuşağım tüketimle kandırıldı…
Kızımın kuşağı ise krizin kuşağı…
İklim krizi, işsizlik, barınma krizi, gelecek kaygısı…
Bu onların suçu değil. Onlar küresel kapitalizmin tıkandığı bir çağın çocukları…
Bu yüzden onların öfkesi, umutsuzluğu, isyanı çok anlaşılır…
Bizim gibi düşünmelerini bekleyemeyiz…
Onlar yaşamda kalmak için bizden daha radikal, daha kolektif, daha ekolojik düşünmek zorundalar…
İnsan Yaşamında Giderek Yalnızlaşma Yer Etmektedir…
En büyük fark burada. Babam köyde doğdu, herkes herkesi tanırdı…
Ben apartmana taşındım, komşumu tanımaz oldum…
Kızım ise aynı evde, elinde telefonla yalnız…
Kapitalizm bizi önce sınıfsal olarak böldü. Sonra birey olarak yalnızlaştırdı…
İşte bu yüzden kızımın benden farklı olması gerekir…
Daha dayanışmacı, daha örgütlü, daha yan yana olmayı bilen biri olması gerekir…
Ben ona mal mülk değil, yan yana durma bilinci bırakmalıyım…
Babamdan farklı oldum, iyi ki oldum. Kızım benden farklı olacak, iyi ki olacak…
Sözün özü; YAN YANA DURAMAZSAK işimiz zor…
Haydi alanlara…
Sevgiler…
Dr. Mustafa Torun
