Penceresiz kaldım…
Ah içimdeki çocuk: Hiçbir kapı, hiçbir pencere sokağa bakmıyor şimdi! Müdavimi yok pencerelerin. Serenattı yok! Kıpır kıpır göz süzüp, gerdan kırıp geçenleri, yarenleri, yarenlikleri yok… Yitip gitti penceredeki Gülpembe. O, oyalı yazmalar… O, nakışlı bakışlar yitip gitti.
Ah, “demir kapı kör pencere!” Nice hayatlar karartan zırh! Yeminli karanlık! İçimdeki çocukluğa musallat olmuş musalla taşı: Penceresiz kaldım!
“Penceresiz kaldım anne/Uçurtmam tel örgülere takıldı/Hani benim gençliğim anne (…) /Duvarlar konuşmuyor anne/Açık kalmıyor hiçbir kapı…” (2): Rahmi alınmış kentlere kaldım…
Lakin kim bilir, kimler görür kapalı kapıları, penceresiz insanları; kim anlar? Saçmalıkların bu kadar övüldüğü; cehaletin, sevgisizliğin bu kadar yüceltildiği bir alem başka nerede var? Herkesin, Don Kişot’un Sanço’su gibi “gölgesine sığınacağı bir ağaç aradığı” bir dünyada güneş ne işe yarar? Neye yarar Musa’nın asası ile denizleri yarıp yol açışı?
Avazlayan tellallara, sıvazlayan tellaklara kaldık; ikisi de bir. “Tanrılarını, insanları çarmıha germekten başka türlü sevmeyi bilmeyen”lerin insafına bir de…
Hey hat!
Penceresizim. Lakin içimde hala, meftun bir aşk-ı saadet; metfun olmayı reddeder: “Bir bağırtı, bir sevinç çığlığı gibi geçmek istiyorum geniş denizler üzerinden, dostlarımın kaldığı Mutlu Adaları buluncaya dek…” (1) Dostlarımın Mutlu Adalarını… Her bedenin, her tenin, her fikrin, her dilin anadan üryan ve yargısız ve yasaksız var olduğu, yaşadığı; aşını ekmeğini bölüştüğü, bir sevinç çığlığı gibi geniş denizler üzerinden geçtiği Mutlu Adalara…
Kapıların kapanmadığı, hep sokağa baktığı ve sokağı yaşattığı Adalara…
Zira, “Ruhum aşınmış tabanlar üzre yürümek istemiyor artık”!
____________
(1) Nietzsche /Zerdüşt Böyle Buyurdu.
(2) Ahmet Kaya.
