Geç de olsa tarihi bir karar alındı: Silahlar sustu.
Keşke hiç silahlar konuşmasaydı… Keşke binlerce genç insan toprağa düşmeseydi, milyonlarca dolar kaynak savaşın ve çatışmanın içinde yok olup gitmeseydi.
Bir röportajında rahmetle andığım Mehmet Ali Brand , dünyanın konjonktürel olarak değişeceğini, silahların susacağını, Kürt hareketinin silahlı mücadeleyi sonlandırarak kurulacak bir partiyle Meclis’te siyaset yapacağını ifade etmiş ve bunun için 2015 yılını işaret etmişti.
Bugün 2026 yılındayız.
Aradan tam 11 yıl geçti. Aslında geriye dönüp baktığımızda kaybedilen zaman yalnızca 11 yıl değil; neredeyse 40 yıl.
Bu süreçte hayatını kaybeden binlerce insanın, dağılan ailelerin, yarım kalan hayatların ve ülkenin ekonomik olarak ödediği ağır bedelin hesabını hiçbir rakam anlatmaya yetmez.
Bugün yapılan tarihi oylamada büyük bir çoğunluğun artık çatışmalı sürecin sona ermesi yönünde irade ortaya koyması, yeni bir dönemin kapısını aralamıştır.
Bu iradeyi ortaya koyan herkese yürekten teşekkür ediyorum.
Ancak asıl mücadele şimdi başlıyor.
Çünkü silahların susması, tek başına barışı getirmeye yetmez. Şimdi yapılması gereken; Türkiye toplumunu yeniden kenetlemek, kardeşlik duygusunu güçlendirmek ve birlikte yaşama iradesini kalıcı hale getirmektir.
Çatışmadan, korkudan ve ayrışmadan beslenen çevreler elbette boş durmayacaktır. Yıllardır bu kanayan yaradan beslenenler, yarayı yeniden kanatmak isteyecektir.
Buna izin vermemek hepimizin sorumluluğudur.
Bu ülkede kardeşliğin güçlenmesinin ve kalıcı hale gelmesinin en önemli güvencesi demokrasidir.
Bugün bu tarihi karara imza atan bütün siyasi partiler, bundan sonraki süreçte temel hak ve özgürlükleri güvence altına alan, herkesin kendisini eşit yurttaş olarak gördüğü, demokratik ve özgürlükçü bir anayasanın hazırlanması için sorumluluk almak zorundadır.
Artık Türkiye’nin yeni bir toplumsal sözleşmeye ihtiyacı vardır.
Yerel yönetimler ile merkezi idarenin illerdeki temsilcileri olan valilikler de çatışma ve gerilim alanları yaratmak yerine uyum içinde çalışmayı esas almalıdır.
İstihdamdan eğitime, kültürden sosyal politikalara, sağlıktan altyapıya kadar insanların günlük yaşamını doğrudan etkileyen sorunların çözümü temel görev haline gelmelidir.
Çünkü bu ülkede yaşayan bütün halklar çok büyük acılar çekti.
Türküyle, Kürdüyle, Arabıyla, Zazasıyla, Lazıyla, Çerkesiyle, Alevi ve Sünnisiyle bu ülkenin bütün insanları artık huzuru, özgürlüğü, adaleti ve kaliteli bir yaşamı fazlasıyla hak ediyor.
Geçmişin acılarını unutmadan ama geçmişin esiri de olmadan yeni bir sayfa açmanın zamanı geldi.
Haydi Türkiye!
Artık omuz omuza, yan yana durma zamanı.
Kutuplaşmaya değil kardeşliğe, çatışmaya değil siyasete, inkâra değil demokrasiye, korkuya değil özgürlüğe ihtiyacımız var.
Kaybedecek bir dakikamız bile yok.
Yeni bir dönem başlıyor.
Bu dönemin adı barış, demokrasi ve kardeşlik olsun.
