GÖREN, İŞİTEN, DOKUNAN İNSAN

featured

Ali Ekber Perktaş

Bazı insanlar vardır; hayatınıza nasıl girdiklerini pek fark etmezsiniz. Bir kaçamak bakışla, demli bir sözle, bir perperik ritmiyle, içten bir gülüşle sessizce yer edinirler yüreğinizde. Ne zaman, nasıl olduğunu anlamadan bir iz bırakırlar. Öyle sıradan, gelip geçici bir iz de değildir bu. Sevginin silinmez nişanı gibi takılıp kalır insanın gönül kapısında. Zaman aşındıramaz, mesafeler silemez. Bakidir.

İşte böyle insanlar vardır.

Onlar gören insanlardır.
İşiten insanlardır.
Dokunan insanlardır.

Ne tuhaftır ki bu insanların iştahı dünyaya dönük değildir. Yemeyi, koklamayı bilmezler sanki. Hayatın başka türlü bir tadına, başka türlü bir kokusuna tutunmuşlardır. Onların dünyasında üç duyu öne çıkar: Görmek, işitmek ve dokunmak…

Hem de nasıl!

Gözleri yalnızca bakmaz, görür.
Kulakları yalnızca duymaz, işitir.
Elleriyse yalnızca değmez, insana dokunur.

Üstelik bu insanlar bencil değil, ortakçıdır. Kendilerine biriktirmekten çok paylaşmayı bilirler. Egolarıyla değil, gönülleriyle yaşarlar. Empati kurar, dert ortağı olur; sevgileriyle çoğalır, varlıklarıyla güzelleştirirler hayatı.

Kimden mi söz ediyorum?

Ali Ekber Perktaş abimizden…

Onunla ilk karşılaşmam, kitabıma bir kapak görseli aradığım günlere rastlar. Fotoğrafçı sevgili Murat Adıyaman’ın (Semsür) objektifine takılan, Ovacık’ın Kalikuşağı (Eğrikavak) köyünden Ali Ekber abi ile Kadek (Buzlutepe) köyünden Kadın Anamız Güler Arslan’ın o fotoğrafı, yalnızca bir fotoğraf değildi. İnsanın gözlerini dinlendiren, yüreğini serinleten, zamana karşı sessizce direnen bir güzellikti. İki insanın yüzünde Dersim’in hafızası, toprağın kadim dili ve yaşanmışlığın vakarı vardı. O an, bir fotoğraf karesine sığan iki hayat, zamanın ötesine geçerek ölümsüzleşti. Orada bir rızalıkla selamlaşma vardı.

Ali Ekber Perktaş…

Hardu Dervişi, Dersim’in çağdaş dervişi…

Sanki Munzur’un suyundan, dağların sessizliğinden, rüzgârın kadim dilinden nasibini almış bir gönül insanı. Bütün Dersimlilerin sevgilisi olmayı başarmış bir Réber…

Karın üzerine nazikçe basar; geçtiği yeri ısıtırdı. Ayak izlerinde yalnızca yürüyen bir insanın izi değil, insanın insana bıraktığı sıcaklık kalırdı.

Bazen durup dururken, yitik bir kilam tüttürürdü dudaklarından. Bir anda zamanın kapısı aralanır, geçmişin sesi bugüne karışırdı. O an bıyıkları sarı tütüne boyanır, yüzüne Dersim’in eski zamanlarından kalma bir tebessüm gelip yerleşirdi.

Bazen çarıklarını, şalvarını giyerdi. Gençlere dedelerini, geçmişin insanlarını, unutulmaya yüz tutmuş bir hayatı hatırlatırdı. Sanki bir zaman yolcusuydu; eskiyle yeninin arasında, belleğin izini sürerdi. Saatsiz zamanların sarkacı gibiydi. Bir o yana-bir bu yana…

Bazen eline bir fener alır, gündüz gözüyle yollara düşerdi. Aydınlığın ortasında insan arardı. Belki de aradığı, yalnızca bir insan değil; insanlığın kendisiydi.

Bazen de ortadan kaybolurdu. Şimdilerde olduğu gibi…
Onu göremeyenler meraklanır, çevresindekiler telaşlanırdı. Çünkü Ali Ekber abi yalnızca bir insan değildi; bulunduğu yere alışkanlık, yokluğuyla da merak bırakan biriydi.

O, iyi gören ve gördüren insandı.
O, iyi işiten ve işittiren insandı.
Ve o, saf, duru aklıyla insanın yüreğine dokunmayı bilen güzel bir insandı.
Ali Ekber Perktaş abimiz…

Son zamanlarda sağlık sorunlarıyla sessiz, belki de kimselere sezdirmeden bir mücadele içerisindeydi. Arada bir konuşuyorduk. Acıklı hikâyeleriyle kimi zaman içimizi burkar, kimi zaman da bizi kahkahalara boğardı. Hüznüyle güldürmeyi, gülüşüyle hüzünlendirmeyi bilirdi. Hayatın en ağır hikâyelerini bile kendi diliyle hafifletirdi.

Meğer o, kendi hikâyesinin son sayfalarını sessizce yazıyormuş.
Şimdi hikâyesini yitik bir hüzne bırakarak aramızdan ayrıldı.

Erken oldu Ali Ekber abi…
Hem de çok erken.

Ne çok şey kalmıştı daha konuşulacak…
Ne çok kilam vardı Munzur kıyısında senden dinleyeceğim…
Ne çok sözün, ne çok gülüşün, ne çok sırrın vardı sakladığın…

Munzur’un kenarında oturacaktık. Sen yine bir kilam tutturacaktın. Sonra belki birden susacak, gözlerini uzaklara dikip kimselere anlatmadığın sırlarından birkaçını faş edecektin. Ben dinleyecektim; sen anlatacaktın. Zaman ağırlaşacak, Munzur akmaya devam edecekti.

Olmadı…

Acele ettin Ali Ekber abi.
Çok acele ettin.
Bir haber vermeden, vedalaşmaya fırsat bırakmadan gittin.

Oysa senin daha söyleyecek kilamların, bizim de senden dinleyecek hikâyelerimiz vardı.

Şimdi Dersim’in bir sesi daha eksildi.
Bir yoldaşımız, bir gönül insanımız, bir güzel insanımız aramızdan ayrıldı.

Ama bazı insanlar giderken gitmezler.

Bir fotoğraf karesinde kalırlar.
Bir kilamın içinden seslenirler.
Bir kar tanesinin üzerine düşen ayak izinde yaşarlar.
Bir dostun belleğinde, bir dağın yamacında, Munzur’un sesinde varlıklarını sürdürürler.

Ali Ekber abi de öyle…

Gördü, gösterdi.
İşitti, işittirdi.
Dokundu, gönüllerde iz bıraktı.

Şimdi sıra bizde:
Onu görmekte, onu işitmekte ve bıraktığı izlere dokunmakta…

Devri daim olsun Ali Ekber abi.
Işıklar içinde, kilamların ve dağların yoldaşlığında uyu.

Editörün Notu: Munzur Press’te yayımlanan köşe yazılarında dile getirilen görüş, değerlendirme ve ifadeler yazara aittir; Munzur Press’in editoryal görüşünü yansıtmaz.
GÖREN, İŞİTEN, DOKUNAN İNSAN
0

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter