Ali’den Jack’e: Küresel Bir Ölüm Düzeni ve Türkiye Gerçeği
Adıyaman’da Ali, İstanbul’da Mahmut, İzmir’de Ayşe…
Aynı gün New York’ta Jack, Berlin’de Anna.
Coğrafyalar değişiyor, ölüm değişmiyor.
Uyuşturucu artık yalnızca gençleri değil; sosyal devleti, kamusal sorumluluğu ve toplumsal vicdanı çökerten küresel bir düzen hâline gelmiş durumda.
Adıyaman’da bir genç daha yaşamını yitirdi.
Adı Ali de olabilir, Mahmut da.
Ayşe, Fatma…
Bu ülkede genç ölümleri artık “istisna” değil;
tekrar eden, kanıksanan ve sessizlikle geçiştirilen bir tabloya dönüştü.
Uyuşturucuya bağlı ölümler ne bireysel bir tercih,
ne de “talihsiz bir olay” başlığı altında geçiştirilebilir.
Bu ölümler, Türkiye’de uzun süredir ihmal edilen sosyal devlet sorumluluğunun doğrudan sonucudur.
Gençler işsiz.
Gençler güvencesiz.
Gençler geleceksiz.
Eğitim sistemi çözüm üretmiyor.
Gençlik politikaları vitrin süsü olmaktan öteye geçemiyor.
Önleyici ve koruyucu sosyal mekanizmalar ya yetersiz ya da tamamen işlevsiz.
İşte tam bu boşlukta uyuşturucu hızla yayılıyor:
Ucuz.
Erişilebilir.
Ölümcül.
Her ölümün ardından aynı cümleler kuruluyor:
“Soruşturma başlatıldı.”
“Adli rapor bekleniyor.”
Ama bu cümleler, tek bir genci bile hayata döndürmüyor.
Sorun yalnızca Adıyaman’la sınırlı değil.
Ali Adıyaman’da toprağa verilirken,
Mahmut İstanbul’da,
Ayşe İzmir’de,
Fatma Diyarbakır’da yaşamdan kopuyor.
Aynı gün Jack New York’ta,
Anna Berlin’de,
Valentina Latin Amerika’da,
Mario Roma’da ölü bulunuyor.
Uyuşturucu, küresel ölçekte örgütlü bir ölüm ekonomisidir.
Milyarlarca dolarlık bir pazarın bedelini,
dünyanın her yerinde gençler canlarıyla ödüyor.
Rakamlarla Çöküş
Türkiye’de uyuşturucuya bağlı ölümler konusunda açıklanmış en son kesin resmi veri 2024 yılına aittir.
Emniyet Genel Müdürlüğü ve Adli Tıp kayıtlarına göre 427 kişi yalnızca bir yıl içinde uyuşturucu nedeniyle hayatını kaybetmiştir.
Dünya genelinde ise Birleşmiş Milletler Uyuşturucu ve Suç Ofisi’ne göre her yıl yaklaşık 500 bin insan uyuşturucuya bağlı nedenlerle yaşamını yitirmektedir.
Her rakam bir isimdir.
Bir evdir.
Bir yarım kalan hayattır.
Bu Bir Devlet Krizidir
Bu yaşananlar bir “uyuşturucu sorunu” değil,
bir devlet krizidir.
Devlet; operasyon sayısıyla değil, koruyabildiği genç kadar devlettir.
Bugün Türkiye’de uyuşturucuya bağlı ölümlerden sonra
kimse istifa etmiyor,
kimse hesap vermiyor,
kimse “başarısız olduk” demiyor.
Oysa her genç cenazesi, yüzünüze çarpan bir kamu ayıbıdır.
Artık şu iki soru sorulmadan
hiçbir genç ölümü haberi tamamlanmış sayılmamalıdır:
Uyuşturucu bu ülkede kimlerin ihmaliyle bu kadar yaygınlaştı?
Gençler ölürken susan kamu kurumları bu tablonun neresinde duruyor?
Bu sorular yanıtlanmadıkça;
ne Adıyaman iyileşir,
ne Türkiye,
ne de Ali’den Jack’e uzanan bu ölüm düzeni durur.
