ABD ve İsrail’in 28 Şubat 2026’da İran’a başlattığı hava saldırıları Ortadoğu’yu kısa sürede geniş bir savaş alanına çevirdi. İran, misillemelerini yalnızca Irak Kürdistan’ındaki ABD üsleriyle sınırlamadı. Körfez ülkelerindeki askeri tesisleri, bölgedeki Amerikan varlığını ve Türkiye ile Azerbaycan’a uzanan stratejik hatları hedef aldı. Böylece çatışma yalnızca askeri değil, jeopolitik ve ekonomik bir krize dönüştü.Enerji yollarının ve ticaret hatlarının kalbinde bulunan bu coğrafya, savaşın etkisini hızla küresel ekonomiye taşıdı. Petrol fiyatları dalgalandı, lojistik hatlar risk altına girdi ve yeni yaptırım senaryoları dünya piyasalarını tedirgin etti.
Tam bu ortamda Kürtlerin rolü yeniden tartışmanın merkezine yerleşti. Kürdistan Yurtseverler Birliği (KYB) Başkanı Bafel Talabani, Fox News’e verdiği röportajda tartışmaya net bir çerçeve çizdi: Kürtler bu savaşta bir “mızrak ucu” haline gelmemeli.
Talabani, Donald Trump ile yaptığı görüşmeyi doğruladı ve şu sözleri kullandı: “Trump ile görüştüm. Kürtlerin savaşçı kimliğine büyük saygı duyuyor. Ancak bizim için asıl mesele halkımızın korunmasıdır.”
Talabani, İran’da kısa vadede bir rejim değişikliğinin mümkün görünmediğini söylüyor. Ona göre İran devleti onlarca yıldır böyle bir senaryoya hazırlanıyor.
“Şu an İran’da bir rejim değişikliği beklemiyorum. Rejim 45 yıldır bu savaşa hazırlanıyor ve sert bir direnç gösterecektir. Hiçbir yerde ayaklanma görmedik.”Gerçekten de 2025–2026 döneminde ortaya çıkan protestolar kısa sürede bastırıldı. İran toplumunda rejimi sarsacak çapta bir ayaklanma oluşmadı.
Bu tablo Kürtlerin rolünü daha da kritik hale getiriyor. Aynı zamanda büyük riskler barındırıyor.
Sınır Ötesi Senaryolar
Son günlerde uluslararası basın Irak Kürdistanı üzerinden İran’a yönelik olası sınır ötesi hareketlilik iddialarını sıkça gündeme getiriyor.
PJAK, PDKI, Komala ve PAK gibi İranlı Kürt örgütleri Şubat 2026’da “İran Kürdistanı Siyasi Güçler Koalisyonu”nu kurdu. Bazı raporlar bu yapının harekete geçmeye hazırlandığını ileri sürdü.
Reuters ve bazı Batılı kaynaklar ABD’nin bu gruplarla temas kurduğunu yazdı. Bazı medya kuruluşları ise binlerce Kürt savaşçının İran sınırını geçtiğini iddia etti.
Irak Kürdistanı yönetimi (Aziz Ahmed gibi isimler) bu iddiaları kesin bir dille reddetti: “Tek bir Irak Kürdü sınırı geçmedi.”
İran ise sınır bölgelerindeki bazı Kürt kamplarını vurduğunu açıkladı.
Talabani bu senaryonun yaratacağı siyasi sonuçlara özellikle dikkat çekiyor: “Kürtlerin bu savaşta ‘mızrak ucu’ olarak kullanılması büyük bir hata olur. Bu hem İran halkını milliyetçi duygularla rejime kenetler hem de Türkiye’nin meşru endişeleri doğar.”
“Kürdistan bir savaş alanı değil, bir köprü olmalıdır. Kürtler hem sizin müttefikiniz hem de İran’ın komşusu olarak gerilimi azaltmada benzersiz bir konuma sahip.”Talabani’ye göre dış müdahale algısı İran toplumunda milliyetçi refleksi güçlendirir. Bu durum rejimi zayıflatmaz; tam tersine güçlendirir.
Yeni Bir Siyasi Yol Mümkün mü?
Talabani’nin mesajı net: Kürtler, ABD’nin müttefiki olarak kalmalı ama İran’a karşı kara unsuru olmamalı. Trump’ın sonraki açıklamaları (“Kürtleri İran’a sokmak istemiyorum”) bu uyarının etkili olduğunu gösteriyor. Ancak savaş genişlerken Kürtler arasında görüş ayrılıkları da belirgin: Bazıları (özellikle İranlı Kürt gruplar) rejim değişikliği için fırsat görüyor, ama Talabani gibi liderler halkın korunmasını önceliyor.
Diplomatik kulislerde başka bir ihtimal de konuşuluyor. Bazı kaynaklar İran’ın, Suriye’deki modele benzer biçimde yerel özerklik içeren yeni bir siyasi formülü tartışabileceğine işaret ediyor.
Bu ihtimal gerçekleşir mi, bilinmiyor.
Fakat şu gerçek giderek daha fazla görünür hale geliyor: Kürtler bu savaşta bir “mızrak ucu” olmak istemiyor. Kürtler savaşın tarafı değil, barış ve kardeşliğin kurucusu olmak istiyor.
