ŞAMPİYON MELEKLERİN ADALETİ ENKAZ ALTINDA

Bu satırları yazarken sadece bir şehrin evladı değil, evladını kaybetme korkusunu iliklerine kadar hisseden bir baba, adalet duygusunu her duruşmada biraz daha yitiren bir yurttaş ve hâlâ bu ülkenin hukukuna inanmak isteyen ama her karar sonrası vicdanıyla baş başa bırakılan biri olarak konuşuyorum; çünkü Adıyaman Grand İsias Otel davasında çocuklarımızın ölümünde ihmali, imzası, denetimsizliği ve suskunluğu bulunan altı kamu görevlisinin tamamının serbest bırakılması, sadece bir yargı kararı değil, bu ülkenin ortak vicdanına indirilen ağır bir darbedir.
Yanlış anlaşılmasın, burada kaybedilenler bir rakamdan, bir dosya numarasından ya da istatistikten ibaret değildir; onlar ailelerinin umutla büyüttüğü, hayallerini omuzlarına yüklediği, defterlerine gelecek planları yazdığı, formalarını gururla taşıdığı ve adı boşuna konmamış Şampiyon Meleklerdi; şimdi ise geride dolaplarda asılı kalan formalar, yarım kalmış hayaller ve her sabah uyanınca eksilen bir hayat bıraktılar.
Evet, belki bu karar kâğıt üzerinde hukuki birtakım gerekçelere dayandırılabilir, mevzuat maddeleri arka arkaya sıralanabilir, teknik savunmalar yapılabilir; fakat ne bu karar vicdanidir, ne insani, ne de adalet duygusuyla bağdaşır, çünkü o otel bir gecede, sadece bir depremle yıkılmadı, o bina yıllar boyunca süren denetimsizliğin, göz yummanın, imzaların sorumluluktan kaçışının ve “bir şey olmaz” anlayışının üst üste birikmesiyle çöktü.
Şunu artık açıkça söylemek gerekiyor: Şampiyon Melekler bir doğa olayının değil, bir ihmal zincirinin, bir suskunluk düzeninin ve kamu gücünü taşıyanların sorumluluktan muafmış gibi davranmasının altında kaldı; çocuklar öldü ama imzalar yaşamaya devam etti, raporlar dosyalarda kaldı, sessizlik ise her şeyin üstünü örttü.
Bir baba olarak soruyorum ve bu soruyu herkesin vicdanına bırakıyorum: Eğer bu çocuklar bir otelde değil de bir kamu binasında hayatını kaybetmiş olsaydı, eğer ölenler “sıradan insanlar” değil de “birilerinin çocukları” olsaydı, bu karar yine böyle mi olurdu, yoksa adalet terazisi başka mı tartardı?
Bu dava bize acı bir gerçeği bir kez daha gösterdi: Türkiye’de hâlâ enkaz altında kalan sadece insanlar değil, adaletin ta kendisidir; aileler isyan ediyor çünkü başka çareleri yok, çünkü çocuklarının mezar taşlarına “kader” yazılmasını reddediyorlar ve çünkü çok iyi biliyorlar ki Şampiyon Meleklerin ölüm nedeni deprem değil, göz göre göre örülen bir ihmal zinciridir.
Ben bir köşe yazarıyım ama bugün kalemim köşe tutmuyor; bugün yazdıklarım bir yazıdan çok, tarihe düşülmüş bir not, yarın çocuklarımıza anlatılacak bir utanç belgesi ve vicdan sahibi herkes için bir suç duyurusudur, çünkü bir çocuğun, bir Şampiyon Meleğin öldüğü yerde tarafsızlık yoktur; orada ya adaletin yanındasınızdır ya da suskunluğun.
Bu karar sadece İsias ailelerini değil, bu ülkede çocuğunu okula, yurda, otele gönderen her anne babayı ilgilendiriyor; çünkü bugün serbest bırakılanlar, yarının başka Şampiyon Meleklerinin kaderini yazan anlayışın devamı anlamına geliyor.
Biz susmayacağız, biz utanmayacağız; ama bu kararın altında imzası olanların, bir gün kendi çocuklarının gözlerinin içine bakarken ne hissedeceğini zaman gösterecek, çünkü geciken adalet adalet değildir ve Şampiyon Meleklerin öldüğü bir ülkede sorumlular serbestse, orada hukuktan söz edilebilir belki ama adaletten asla.